सांगोला तालुक्यात काहींना विकास नव्हे, आरसा खुपतोय तालुक्यातील विकासावर वर्षानुवर्षांचा दरोडा मोडणारा एकच नेता – मा. अतुल (मालक) पवार

 सांगोला तालुक्यात काहींना विकास नव्हे, आरसा खुपतोय तालुक्यातील विकासावर वर्षानुवर्षांचा दरोडा मोडणारा एकच नेता – मा. अतुल (मालक) पवार

सांगोला प्रतिनिधी

सांगोला तालुक्यात जिल्हा परिषद आणि पंचायत समिती म्हणजे काय, हेच अनेक वर्षे जनतेला माहीत नव्हते. कारण सत्तेवर बसलेले तथाकथित पुढारी जनतेच्या नावाने आलेला निधी स्वतःच्या घशात घालून गप्प बसायचे. रस्ते, पाणी, स्वच्छता, मूलभूत सुविधा या शब्दांनाच तालुक्यात अर्थ उरला नव्हता.

मात्र आज परिस्थिती बदलते आहे. रस्ते मुरमीकरण असो, मंदिरासमोरील व मशीद परिसरातील ब्लॉक बसवणे असो, रस्त्याच्या कडेला साफसफाई असो, पाण्याच्या टाक्या आणि रस्त्याखाली पाईपलाइन असो — ही कामे कागदावर नाहीत, तर प्रत्यक्ष जमिनीवर दिसत आहेत. आणि ही कामे करणारा एकच माणूस आहे — राष्ट्रवादी काँग्रेस पक्षाचे सांगोला तालुकाध्यक्ष मा. अतुल (मालक) पवार.

सांगोला तालुक्यात विकास सुरू होताच काही चेहरे अस्वस्थ झाले आहेत. कारण रस्ते दिसू लागले की वर्षानुवर्षे झाकलेली अपयशाची खड्डी उघडी पडतात. पाण्याच्या टाक्या उभ्या राहिल्या की पोकळ भाषणांचे मनोरे आपोआप कोसळतात. आणि काम जमिनीवर दिसू लागले की कागदावरचे “महान नेते” लहान वाटू लागतात.

अनेकांना विकास म्हणजे फक्त शुभेच्छा फलक, लग्नात हजेरी, सवाष्णीच्या कार्यक्रमात स्मितहास्य एवढेच वाटत होते. त्यामुळेच शेतकऱ्यांच्या बांधावर जाणे, गावाच्या गल्लीत उतरणे, चिखलात पाय घालणे — हे त्यांना कधीच जमले नाही. पण आज हेच काम काही लोक करत आहेत आणि त्यामुळे काहींच्या पोटात मुरडा उठतो आहे.

ज्या ठिकाणी रस्ते नव्हते, तिथे आता मुरूम टाकला जातोय. जिथे स्वच्छतेचा पत्ता नव्हता, तिथे साफसफाई होतेय. जिथे पाण्यासाठी ओरड होती, तिथे उपाय दिसतोय. हे वास्तव काहींना सहन होत नाही, कारण वास्तव हे मुखवटे फाडते.

म्हणूनच आता विकास थांबवायचा आटोकाट प्रयत्न सुरू आहे. कारण हा प्रवास पुढे गेला तर आरशात पाहायची हिंमत उरणार नाही. मग “आम्ही काय केलं?” या प्रश्नाला उत्तर देता येणार नाही. आणि तेव्हा केवळ घोषणांची राख उरलेली असेल.

सांगोला तालुक्यात अनेक वर्षे विकासाच्या नावाखाली केवळ घोषणांचा बाजार मांडला गेला. निधी आला, कागदावर सही झाली आणि काही जणांनी आपली तिजोरी भरली — एवढाच त्या “विकासाचा” अर्थ होता. जिल्हा परिषद, पंचायत समिती या संस्था अस्तित्वात आहेत, हेही जनतेला जाणवले नाही, हीच त्या काळातील सर्वात मोठी शोकांतिका होती.

आज मात्र चित्र बदलत आहे. रस्ते मुरमीकरण, धार्मिक स्थळांजवळील ब्लॉक बसवणे, रस्त्याच्या कडेला साफसफाई, पाण्याच्या टाक्या, रस्त्याखाली पाईपलाइन — ही कामे आता फक्त फाईलमध्ये नाहीत, तर जमिनीवर दिसत आहेत. यामुळे काहींच्या पोटात कळा उठणे स्वाभाविक आहे.

विकास हा फोटोसेशन, लग्नसमारंभात मिरवणे किंवा सवाष्णीच्या कार्यक्रमात उपस्थिती लावून होत नसतो. त्यासाठी शेतकऱ्यांच्या बांधावर जावे लागते, गावाच्या गल्लीत उतरावे लागते, लोकांच्या प्रश्नांना थेट सामोरे जावे लागते. ही मेहनत करणारेच आज जनतेच्या नजरेत खरे ठरत आहेत.

म्हणूनच काही जणांना एकच भीती सतावत आहे — “हा प्रवास थांबला पाहिजे.” कारण हा प्रवास सुरूच राहिला, तर वर्षानुवर्षे पडद्याआड चाललेले व्यवहार उघडे पडतील. मग चेहऱ्यावरची मुखवटे पडतील आणि हातात मिरवलेली नैतिकतेची पुस्तकेही जड वाटू लागतील.

सांगोला तालुक्याने आता ठरवले आहे — बोलघेवडे नकोत, सावलीत राहून फायदा घेणारे नकोत. जमिनीवर उतरून काम करणाऱ्यांनाच आता जनतेचा कौल मिळणार आहे. आणि हीच गोष्ट काहींना सर्वाधिक अस्वस्थ करत आहे.

सांगोला तालुक्याला आता फरक कळतो आहे — काम करणारे कोण आणि काम खाणारे कोण. त्यामुळेच काहींना विकास नव्हे, तर स्वतःचा भूतकाळ खुपतो आहे.